Waardevolle les van Bento Castelhano

Gisteren was het zover. Chief en ik zouden les krijgen van de Portugese leermeester Bento Castelhano. Dit was mogelijk dankzij stalgenoot Jennifer Harnett, die een goede vriendin en vaste leerling van hem is. Heel spannend omdat Chief en ik beiden nog ‘broekies’ zijn, en dan ook nog als combinatie.

Ik had erop gerekend dat ik wat (mentale) hulp zou kunnen putten uit de aanwezigheid van een vriendin en mijn bijrijder, maar beide zegden af door privé omstandigheden. “O jee!” dacht ik direct, want dat betekende dat er niemand zou zijn om te filmen/fotograferen. Dús had ik geen materiaal voor op mijn site. Terwijl ik nét had aangekondigd verslag te zullen doen van deze les.

Je leest hoe de über-perfectionist in mij begon te ratelen. Perfectionist zijn: in mijn werk mijn kwaliteit, in privé vaak mijn grootste vijand. Gelukkig kon ik snel de knoop doorhakken. Nou ja kon, het móest gewoon snel, ik had niet veel tijd, want ik wilde óók nog een hengstenvlecht maken. Ik zei tegen mezelf dat ik deze les privé deed; mijn site is (nóg) geen werk, dus “jammer dan” van het beeldmateriaal.

Het feit dat ik los kon laten dat de dingen anders liepen dan hoe ik het had gepland, terwijl ik dat níet gewend ben voelde ZO fijn! Wat een opluchting!! First lesson learned today.

Ik kwam bij Chief aan en je wilt het niet geloven: grote plek met dikke laag poep op zijn hals, naast zijn oren en op zijn hoofd. Aan beide kanten. Dat stond niet in de planning!

Na me neer te hebben gelegd bij al deze ongeplande zaken ben ik Chief gaan klaarmaken. Gepoetst, manen in een hengstenvlecht gevlochten, het geluksdekje dat ik van mijn vriendin heb gekregen onder het zadel gelegd… het was bij nader inzien heerlijk om met zijn tweetjes alleen te zijn. Ik weet niet hoe hij het doet, maar Chief ontstresst me echt en dat is voor mijn persoonlijkheid heel fijn. En het zonnetje scheen ook nog eens heel hard!

Ik moest opstappen, het was bijna tijd. Linda (die ook les kreeg van Bento) kwam kijken of ik er klaar voor was. Ik dacht, ik vraag of zij een foto wil maken als ik op Chief zit. Dan heb ik tóch íets voor bij mijn blog, al is het maar één fotootje (ik was er kennelijk toch nog een beetje mee bezig). En natúúrlijk deed Chief 10 minuten lang zijn oren niet naar voren. En die twee keer dat hij het deed, keek ík weer met een hoofd van: noouuuuhhh.. waarom doet hij het nou niet??? (zie foto hieronder).

Laat ook maar zitten. Ik liet ook dat van me afglijden. In de bak waren we wat aan het rond stappen toen Bento de baan in kwam. Een hele vriendelijke man die een bepaalde ‘officiële’ of ‘grootse’ sfeer bij zich heeft, maar wel heel fijn voelt, zakelijk maar niet afstandelijk ofzo. Ik kan het niet goed benoemen.

In tegenstelling tot hoe het me normaal gesproken vergaat, ging ik de les in zonder het gevoel van “nu moet ik laten zien wat we ‘al’ kunnen”. Dat had ook niet zoveel zin gehad, gezien waar we staan. 😛  Ik besloot de les gewoon over me heen te laten komen en dat ik als Spongebob wilde zijn. Qua absorberen dan.

Bento vroeg me om wat over ons te vertellen en ik zei dat ik Chief zo’n acht maanden geleden had gekocht, dat we een beetje rijden sinds een maand of zes nadat ik hem zelf heb ingereden. En wat onze issue is vanaf dat we rijden. Namelijk dat Chief niet voorwaarts ofwel niet ‘aan mijn been’ is. Ik zei hem eerlijk dat ik het idee heb dat dat door mijzelf komt, omdat ik een nogal voorzichtige ruiter ben en hem daardoor tijdens het inrijden niet voorwaarts genoeg reed.

Eigenlijk hield ik altijd ‘de rem erop’. Daardoor is Chief nu constant voorzichtig en heeft helemaal geen ‘go’, echt nooit. Meestal voel je zelf best goed aan wat er aan de hand is. Dat bleek wel, want door middel van zijn les heeft Bento me -zonder het letterlijk te zeggen- laten zien dat mijn vermoeden klopte als een bus. Het lag volledig aan mij, Chief is helemaal niet sloom. Leer te luisteren naar je inner-voice! Second lesson learned today!

De les begon en Bento zei: “I want you to ride as if I’m not here, for 5 to 7 minutes. Just do as you normally do so I can get an impression.” Kennelijk nam ik de afspraak met mezelf om vooral “niet te laten zien wat we al (pas) kunnen” iets te letterlijk; Bento zag direct wat voor vlees hij in de kuip had (logisch voor de ervaren grootheid die hij is), want nadat we amper twee minuten hadden gestapt nam hij het toch maar snel weer over (daar ga je met je goede voornemen) en liet ons linksom en rechtsom draven en linksom en rechtsom galopperen. Dat bedoelde hij dus met “so I can get an impression”. Nooit eerder had ik in de eerste 5 minuten al gedraafd EN gegaloppeerd!

Waar ik erg aan moest wennen was het feit dat de les in het Engels werd gegeven, en heb me op momenten heel stom gevoeld. Het is niet dat ik geen Engels begrijp, ik versta en spreek het best goed, maar in de paardensport heb je natuurlijk ook vaktermen en die ken ik gewoon niet. Net zoals dat een buitenlander ‘van hand veranderen’ ook niet zou begrijpen, omdat hij het in eerste instantie toch letterlijk gaat vertalen. Wat begrijpelijk is. Zo heb ik gisteren rondjes lang op dezelfde hand gereden terwijl Bento al 13x had gezegd ‘change rein’. Ik dacht “Hellup! Hij zegt het zo vaak achter elkaar, wat moet ik dan doen met mijn ‘teugel’ (letterlijke vertaling), wat doe ik niet goed?!”, tot hij (nadat het te lang had geduurd) kordaat zei: “Please change direction!” Woepsie! Vanaf toen veranderde ik steeds van hand als ik ‘change rein’ hoorde. Misschien zelfs wel als hij het een keer wél over mijn teugel had. Wie zal het zeggen?

Na dit incident dacht ik stellig dat me dát niet meer zou overkomen (hem zo vaak laten herhalen). Later zag ik op het filmpje (Linda had zo’n beetje mijn hele les gefilmd!! Uit zichzelf, hoe lief is dat!) dat hij dus tóch weer iets achter elkaar heeft zitten herhalen. Maar tijdens het rijden heb ik dat niet gehoord. Wat was er nou –je gelooft het niet- ik was mijn oortje kwijtgeraakt! Dan kun je tegen me lullen wat je wilt, maar ik hoor je niet als het zendertje niet werkt en je met een normaal stemgeluid praat. Ooohw, nu ik moest naar hem toe om het te zeggen. Vijf minuten lopen lummelen met dat rotding (want omdat hij stond te kijken lukte het opeens niet om het goed aan mijn oor te hangen), ik voelde me heel opgelaten. Maar daarna is er niks geks meer gebeurd en heb ik aan één stuk kunnen genieten van de les.

Om nog even op ons ‘verbeterpunt’ terug te komen, Chief is helemaal niet depri of sloom zoals ik in een van mijn eerdere blogs (Depri Chief) beschreef. Wat ik al dacht: ik heb Chief gewoon verkeerde signalen gegeven vanaf de dag dat ik hem zelfstandig ben gaan rijden.
Bento maakte duidelijk dat je de simpelste hulpen nodig hebt om een paard te berijden. Gas, rem en een stuur. Dat is in de basis alles wat je je paard moet leren en je moet het goed bevestigen door hierin te allen tijde helder en consequent te zijn.

Been is gas en betekent naar voren, als je gas geeft geef je je paard met ‘soft hands’ de ruimte om een voorwaartse reactie te kúnnen geven. En laat hem dan ook echt even gaan voordat je hem eventueel terug neemt. Mocht de reactie van je paard teveel zijn (dat hij bijvoorbeeld aandraaft of aanspringt ipv verruimen) sta dan ook die reactie even toe. Hou hem niet tegen (met je hand), maar wees trots op hem. Galop en draf zijn namelijk ook een voorwaartse reactie. Het is niet perfect, want teveel, maar het is wel voorwaarts gedacht van je paard. Beloon hem daarvoor. Na een paar passen van de te heftige reactie neem je hem weer terug, met zachte kneepjes, naar de gang die de bedoeling was.
Op een gegeven moment kun je de gashulp steeds kleiner maken om tot de gewenste reactie te komen. Het paard krijgt namelijk liever niet die grote hulp en zal dus steeds meer alert zijn op jouw vraag om de juist gedoseerde reactie te geven vóórdat jij met je grote hulp komt. Je moet alleen wel hem de ruimte geven om voorwaarts te mogen denken en reageren. Hou hem niet tegen.

Daarentegen is terug ook echt terug. Wees helder. Geef een duidelijke ophouding die je iets langer aanhoudt, maar laat deze bij reactie ook snel weer los. Je wilt immers niet dat je paard stil gaat staan. Dus na de terugkomende reactie direct ‘los’ laten en ondersteunen met je been zodat je paard wel door blijft gaan.

Duidelijkheid is key, als je been geeft en je hebt geen ‘soft hands’, dan ervaart je paard het als dubbele (tegengestelde) informatie. Wat wil je nu baas, moet ik voorwaarts (been) of moet ik terug (hands). Dus je geeft been plus soft hands (gééf je paard teugel), óf maak een ophouding met je benen eraf. Maar niet allebei.

Deze oefeningen pas je toe in stap draf en galop. Steeds voorwaarts gaan en terug komen in alle drie de gangen. Dat heeft Bento Chief en mij ook laten doen tijdens de les; door en door, in alle drie de gangen. Waar Chiefs hoofd was deed er niet toe, dat hij voorwaarts mocht gaan was wat hij moest ervaren. En dat hij terug moest komen als ik mijn benen eraf had en een duidelijke ophouding maakte. En uiteindelijk liep Chief korte momentjes heerlijk met zijn koppie omlaag. Dit was waar hij moest gaan lopen, maar wel vanuit de juiste intentie en niet omdat mijn handen hem ernaar toe dwongen.

Het is een geweldig gevoel om je paard daadwerkelijk iets te leren. Zo voldoening gevend en leuk. Ik wilde vandaag het liefst opstappen en verder gaan met de lessen van Bento. Maar ik ken mijn baby inmiddels een beetje en ik weet dat bij hem het muntje valt als hij de dag erna vrij krijgt. Dus hoe erg ik mezelf ook moest inhouden, mijn moeder en ik hebben vandaag alleen maar met Chief getut en hem in de paddock en de molen gedaan. Morgen gaan we weer lekker trainen!

Je begrijpt nu waarschijnlijk wel dat ik gisteren op Facebook riep dat ik zo enorm geïnspireerd was en dat ik na de les de hele dag van oor tot oor heb lopen stralen? Qua enthousiasme ben ik toch een beetje Spongebob :P.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

1 + 8 =