Een geschikt zadel

Als een paard Spaans is, mag het van mij barok zijn. Smaken verschillen, maar ik hou ervan. Barokke paarden zijn namelijk wel rond maar níet log. Op de een of andere manier vind ik een barok paard zelfs elegant. Niet rank elegant zoals een kwpn-er, maar stoer elegant. En ik ben dol op stoer en dol op elegant.
Gemakkelijk om een barok rijpaard te hebben is het echter niet. Want als je wilt rijden heb je een zadel nodig, en alsof de zoektocht naar een geschikt zadel normaal gesproken al niet moeilijk is, is het met een heel rond paard nóg iets gecompliceerder. Ze zijn er, goed passende zadels voor barokke paarden, alleen moet je je in de materie verdiepen. En omdat het om specialere uitvoeringen gaat, moet je waarschijnlijk ook iets dieper in je buidel tasten.


Barokke Chief

Toen Chief in mijn leven kwam liet mijn huidige (overigens fantastische) zadelfitter Linda Walther mij meteen eerlijk weten dat er een dag zou komen dat mijn heerlijke Custom zadel niet meer zou passen op Chief. Als iele puppy kon het zadel nog naar zijn lijf worden aangepast, maar als hij zou uitgroeien naar de barokke tank die we vermoedden dat hij zou worden, zou het op een gegeven moment niet meer werken. Lees verder

Eerste Cavaletti training

Ik wilde al een tijdje heel graag met ‘de echte balkjes’ (die in de springtuin staan) trainen. De afwisseling leek me heel fijn voor Chief en zo zou hij meteen wat sterker worden. Op facebook had ik dus onder deze foto van een stalgenootje gezegd: “Dat wil ik ook graag met Chief!”

Dat wil ik ook graag met Chief!

Je denkt: “Wat let je?” Nou wat mij lette waren de hindernissen die óók in de springtuin staan. Als ik op de grond sta vind ik hindernissen eng, maar als ik ze om mij heen heb terwijl ik op een paard zit, poep ik in mijn broek van de spanning. Bang dat mijn paard er uit zichzelf over heen wil. Uiteráárd bleven de reacties van Facebook-vriendinnen op mijn opmerking niet uit. Opgejut door hen en omdat ik mezelf niet snel laat kennen, heb ik inderdaad met het stalgenootje afgesproken. Ik ken Chief niet anders dan dat hij super chill is. Daardoor kon ik wel wennen aan het idee dat wij samen de springtuin in zouden gaan. En met begeleiding! Dat moest goedkomen. Mijn zenuwachtigheid begon zelfs langzaam te verdwijnen, want met Chief samen kon ik die hindernissen om ons heen wel aan! Lees verder

Waardevolle les van Bento Castelhano

Gisteren was het zover. Chief en ik zouden les krijgen van de Portugese leermeester Bento Castelhano. Dit was mogelijk dankzij stalgenoot Jennifer Harnett, die een goede vriendin en vaste leerling van hem is. Heel spannend omdat Chief en ik beiden nog ‘broekies’ zijn, en dan ook nog als combinatie.

Ik had erop gerekend dat ik wat (mentale) hulp zou kunnen putten uit de aanwezigheid van een vriendin en mijn bijrijder, maar beide zegden af door privé omstandigheden. “O jee!” dacht ik direct, want dat betekende dat er niemand zou zijn om te filmen/fotograferen. Dús had ik geen materiaal voor op mijn site. Terwijl ik nét had aangekondigd verslag te zullen doen van deze les.

Je leest hoe de über-perfectionist in mij begon te ratelen. Perfectionist zijn: in mijn werk mijn kwaliteit, in privé vaak mijn grootste vijand. Gelukkig kon ik snel de knoop doorhakken. Nou ja kon, het móest gewoon snel, ik had niet veel tijd, want ik wilde óók nog een hengstenvlecht maken. Ik zei tegen mezelf dat ik deze les privé deed; mijn site is (nóg) geen werk, dus “jammer dan” van het beeldmateriaal.

Het feit dat ik los kon laten dat de dingen anders liepen dan hoe ik het had gepland, terwijl ik dat níet gewend ben voelde ZO fijn! Wat een opluchting!! First lesson learned today.

Ik kwam bij Chief aan en je wilt het niet geloven: grote plek met dikke laag poep op zijn hals, naast zijn oren en op zijn hoofd. Aan beide kanten. Dat stond niet in de planning!

Na me neer te hebben gelegd bij al deze ongeplande zaken ben ik Chief gaan klaarmaken. Gepoetst, manen in een hengstenvlecht gevlochten, het geluksdekje dat ik van mijn vriendin heb gekregen onder het zadel gelegd… het was bij nader inzien heerlijk om met zijn tweetjes alleen te zijn. Ik weet niet hoe hij het doet, maar Chief ontstresst me echt en dat is voor mijn persoonlijkheid heel fijn. En het zonnetje scheen ook nog eens heel hard! Lees verder

Depri Chief

Chief is de laatste tijd wat depressief. Hij staart, sjokt, legt zijn hoofd op mijn schouder en vindt het heerlijk als hij niets anders hoeft te doen dan te genieten van de kusjes en knuffels waarmee ik hem overlaad. Dat vind ik op zich heel leuk, maar dat de depressiviteit ook te merken was in de training baarde me wel zorgen. Hij was niet vooruit te branden, liep zo sloom dat hij zelfs struikelde. Ik heb het over heel erg struikelen, met door de knieën zakken en bijna een halve koprol maken, als hij zichzelf niet nét staande had kunnen houden. Eén keer gebeurde het toen hij los mocht rennen in de longeerkraal, maar een paar dagen later ook toen ik hem aan het rijden was. Echt niet leuk, want in de kraal hield ik er een halve hartverzakking aan over en toen het gebeurde tijdens het rijden een beurs gevoel in nek en rug en hoofdpijn, omdat mijn hoofd keihard achterover klapte. Zucht!

Na een paar dagen dit gedrag en eerst aan mezelf te hebben getwijfeld (geef ik hem wel genoeg afwisseling, raakt ie afgestompt, ben ik te streng, vindt hij het niet meer leuk bij mij), had ik het niet meer en wilde naar de dierenarts rennen om hem binnenstebuiten te laten keren. Lees verder

Chiefs allereerste professionele fotoshoot

Met de hulp van Maria was Chief shiny en bright voor zijn allereerste fotoshoot ever. We hadden hem de dag ervoor samen gedoucht en hem daarna zijn grandprix-duster aan getrokken… en tóch was ik stiekem bang voor wat ik de volgende ochtend, de ochtend van de shoot, zou aantreffen. Chief weet zichzelf nog vies te maken als zijn stal helemaal schoon is. Dus hield ik mijn hart vast toen ik de volgende ochtend aan kwam.


Chief met groom Maria Kunst

Ik moest namelijk zelf ook op de foto met hem en zag het dus niet echt zitten om met een rood en bezweet hoofd (van het opnieuw poetsen en de stress om op tijd klaar te zijn) te worden vast gelegd. Maar het viel gelukkig mee. Chief had zich gedragen en voor de puntjes op de i zou Karen komen. Zij zou hem groomen terwijl ik in de make up zat en tijdens de shoot zou zij ons met Chief assisteren. Lees verder

HIEP HIEP HOERA!!!

Lieve Chief. Vandaag ben jij 4 jaar. En je bent al 3/4e jaar van mij. Vanaf dag 1 geniet ik van jou.
Ik zie je nog aankomen lopen, parmantig met je koddige (nee, barokke) lijfje, toen je aan Marcel en mij werd voorgesteld. Je keek me aan met je brutale koppie en ik was op slag verliefd. Jij ook op mij want je wilde niet meer van mijn zijde wijken. We waren voor elkaar bestemd! ♥️

Ik hoop dat we nog heel veel jaren lol en plezier met elkaar zullen beleven en dat je maar een ‘big Chief’ mag worden.

Micklem frontriem

Zoals ik zei vond ik het hoofdstel niet zo mooi. Dat had mede te maken met de frontriem. Die zit strak en gek. Soort van bloempotkapsel gevoel, wat mij een beetje teveel past bij de uitstraling van de ‘gezondheidssandaal’ waar ik het eerder over had.

Ik heb dus een rondje vragen gewaagd, want ik was benieuwd hoe anderen de frontriem ervoeren, en voilà, ik ben niet de enige die deze mening is toegedaan. Handig als ik ben heb ik de prachtige frontriem gepakt van het Schockemöhle hoofdstel waar wij voorheen mee reden. Helaas waren hiervan de lussen veel te wijd, waardoor de frontriem steeds naar beneden zakte. Ook niet echt de oplossing, maar ik had nu wel gezien wat voor (uiterlijke) verbetering deze frontriem teweeg bracht. Er was geen weg meer terug.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nu heb ik het geluk dat ik met leer werk, en om die reden een studmachine in mijn atelier heb staan. Ik heb de lussen dus smaller gemaakt met goudkleurige studs. Ik vind het hoofdstel nu een stuk mooier, en ben nu zelfs geïnspireerd geraakt om bij de Micklem een frontriem te zoeken of te laten maken met leren franjes. Chief is tenslotte een Spaans paard en ik vind dat je dat best in zijn tack mag zien. Stoer juist!

Al met al vind ik het hoofdstel in deze hoedanigheid best mooi staan bij Chief en het is niet onopgemerkt gebleven, want sinds ik de frontriem heb aangepast krijg ik best wat vragen over onze customized Micklem. En opmerkingen dat het hem mooi staat. Baasje is blij 🙂

Micklem Multibridle

Na te hebben gehoord over de Micklem (een anatomisch hoofdstel) ben ik nieuwsgierig geworden en erover gaan lezen. De theorie over hoe en waarom dit hoofdstel tot stand is gekomen waren goed te volgen. Bij sommige punten kon ik me zelfs levendig voorstellen dat het specifiek voor jonge paarden een fijn hoofdstel zou kunnen zijn. Zoals bijvoorbeeld dat er met de Micklem geen druk of wrijving op de kiezen van het paard zou zijn. Voor Chief, die momenteel midden in het proces van kiezen wisselen zit, leek het me ideaal. Maar kon de vorm van het hoofdstel zoveel verschil maken? Ik wist niet of ik erin moest geloven. Daarbij vond ik met mijn stilistische achtergrond eerlijk gezegd ook dat het hoofdstel niet de schoonheidsprijs verdiende. Wat ‘de gezondheidssandaal is onder de schoenen’, dat vond ik de Micklem onder de hoofdstellen. Het zal best heel goed of gezond zijn, maar daar wil je toch niet mee gezien worden. Lees verder

We ontwikkelen door

Inmiddels heb ik les van twee instructeurs en heeft Chief allerlei fases doorlopen.

Zo was het blauwe opstapkrukje dat in de hoek van al onze rijhallen staat nooit een probleem, maar opeens bedacht Chief dat het hem wel zou kunnen aanvallen en moest hij er dus (geheel onverwacht) hard bij vandaan rennen.
Toen dat over was vond Chief het heel griezelig als er een ander paard ons vanaf de tegenovergestelde richting passeerde, en maakte dat duidelijk met bokken en wegstuiven. Daarna vond ie het maar niks als andere paarden -en dan vooral witte grote- aansprongen in galop; een legitieme reden om mij in rodeo-galop over de diagonaal mee door de grote hal te nemen. Lees verder

Het avontuur gaat beginnen

Het avontuur was natuurlijk al begonnen toen ik besloot voor Chief te gaan. Maar nu hij thuis was, moest ik het toch echt zelf met hem gaan doen en daardoor voelde het voor mij alsof het avontuur nu pas ‘echt’ zou gaan beginnen. Ik vertel dit achteraf, want tijdens het inrijden was het allemaal te kort en te vaak van hetzelfde om elke dag over te schrijven. Ik weet niet meer precies over wat voor tijdsbestek we praten, maar post hieronder willekeurig wat filmpjes van de periode van het inrijden in zijn nieuwe omgeving, zijn nieuwe thuis.

We spraken op 18 juli voor het eerst met Gina af om met Chief de kraal in te gaan, waarbij het de bedoeling was dat ik zou opstappen. Ik heb eerst op hem gehangen, daarna op hem gezeten.
Lees verder