Eerste Cavaletti training

Ik wilde al een tijdje heel graag met ‘de echte balkjes’ (die in de springtuin staan) trainen. De afwisseling leek me heel fijn voor Chief en zo zou hij meteen wat sterker worden. Op facebook had ik dus onder deze foto van een stalgenootje gezegd: “Dat wil ik ook graag met Chief!”

Dat wil ik ook graag met Chief!

Je denkt: “Wat let je?” Nou wat mij lette waren de hindernissen die óók in de springtuin staan. Als ik op de grond sta vind ik hindernissen eng, maar als ik ze om mij heen heb terwijl ik op een paard zit, poep ik in mijn broek van de spanning. Bang dat mijn paard er uit zichzelf over heen wil. Uiteráárd bleven de reacties van Facebook-vriendinnen op mijn opmerking niet uit. Opgejut door hen en omdat ik mezelf niet snel laat kennen, heb ik inderdaad met het stalgenootje afgesproken. Ik ken Chief niet anders dan dat hij super chill is. Daardoor kon ik wel wennen aan het idee dat wij samen de springtuin in zouden gaan. En met begeleiding! Dat moest goedkomen. Mijn zenuwachtigheid begon zelfs langzaam te verdwijnen, want met Chief samen kon ik die hindernissen om ons heen wel aan!

Maar helaas… er is nog een ander ding waar ik ‘un peu nerveux’ van word en dat is wind. Harde wind. Bij wind stap ik niet op mijn paard, bij erg harde wind haal ik mijn paard niet eens uit zijn stal. Zo akelig vind ik wind.
Toen ik vanochtend van huis vertrok was ik me nog van geen wind bewust, maar toen ik op stal aankwam en uit de auto stapte bleek het heel hard te waaien! De wind gooide roet in mijn ontspannen gevoel.

Ik werd zelfs een beetje paniekerig bij de gedachte aan wind in combinatie met de hindernissen. We hadden afgesproken dat ik zelf op zou stappen. Ik appte mijn stalgenootje dat én hindernissen én de harde wind teveel van het goede waren en vroeg of zij erop wilde. Dat wil heel wat zeggen, want niemand mag normaal gesproken van mij op Chief. Zij is echter lichter dan ik en daarbij rijdt ze vriendelijk en op hoog niveau. Zowel met springen als in de dressuur, dus ook dát was geen reden om haar niet op Chief te laten. Ik besloot het te laten gebeuren en het als een training voor mezelf te zien; leren los te laten en niet zo ‘hebberig’ te doen voor wat betreft mijn paard. Als er dan toch iemand anders op moet, dan liefst iemand zoals zij. En achteraf denk ik dat het voor Chief ook wel goed is om eens door iemand anders gereden te worden. Haar antwoord was dat ze dat wel wilde. Leuk! Maar toen ze met Chief weg stapte werd ik bijna Jaloers, want wat zagen ze er  prachtig uit samen ?.

 

 

 

 

 

 

 

Op weg naar de springtuin was Chief een beetje drammerig en gehaast. Ik sloot de bak af met de loeizware stang terwijl zij samen de bak gingen verkennen. Wát een storm! Ik was erg blij dat ik er niet op zat. “Laat mij maar met die zware stang klooien.” Chief vond het spannend maar ook hartstikke leuk. Hij keek zijn ogen uit. Je zag ‘m denken: “Waar ben ik in terecht gekomen?”

Toen was het zover, we gingen met de balkjes aan de slag. Op aanwijzing van Caya legde ik eerst één balkje plat op de grond waar ze een paar keer in stap met hem overheen zou gaan. Zo kon Chief wennen aan wat de bedoeling was. Maar zelfs nog in stap ging hij er al niet heel soepel overheen. Ik wist niet of dit normaal was, maar Caya zei op een gegeven moment dat ik een ‘echte’ cavaletti mocht neerleggen. Het was dan waarschijnlijk toch wel goed aan het gaan… Ze zei precies hoe en waar ik het neer moest leggen en dat deed ik heel braaf. Daarna mocht er één bij. Wel met grote afstand, zodat Chief zich steeds eerst kon herstellen na de eerste cavaletti voor de volgende eraan kwam. En zo kwam er uiteindelijk ook een derde bij. Met een snuffende neus, een rood hoofd en verwilderd haar sjouwde ik me rot met die zware balken.

Chief liep de eerste paar keren gewoon tegen de cavaletti aan; hij tilde niet eens zijn voeten op! Ik vroeg me af of hij misschien motorisch gestoord zou zijn? Ik kon me niet voorstellen dat als je iets ‘hoogs’ voor je neus ziet liggen, je niet bedenkt dat je je voeten hoger dan normaal op moet tillen ….  Caya verzekerde me dat het kwam omdat hij nog niet sterk genoeg is. Hij is nog zo jong en die cavaletti zijn best hoog. Ook is het nog allemaal heel onwennig voor hem, het was pas de eerste keer in zijn leven. En met al die spannende factoren erbij van werkmannen en hun herrie in de bak ernaast, de storm en die gekke hindernissen om ons heen… Ze zei dat Chief echt zijn best aan het doen was en dat ze het heel goed vond gaan.

Ze zei dat hij op een gegeven moment zelfs met ritme op de cavaletti af draafde. Ze hoefde hem maar heel lichtjes bij te sturen om hem de balkjes recht te laten nemen. Dwingen hoefde ze niets, dus de keren dat hij ging deed hij het helemaal uit zichzelf.

We gaan deze training gewoon wat regelmatiger doen. Dan wordt Chief vanzelf sterker en het rijden in de springtuin ook normaal. Het komt helemaal goed met mijn stoere Chief. Ik vergeet soms dat hij nog maar een baby is.

3 gedachten over “Eerste Cavaletti training

  1. Rose

    Wat een ontzettend leuke blog van Chief en Caya! Ik heb ontzettend genoten en kon me volledig verbeelden wat er allemaal gebeurde. En ik geef toe dat ik dat ook niet zo snel zou doen met alle obstakels. Hahaha maar wat doet die het goed en zoals ik al zei het is een knapperd dat hij na een keertje het al zo snapt. Baby Chief wordt binnenkort een echte Chief ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

+ 9 = 18