Depri Chief

Chief is de laatste tijd wat depressief. Hij staart, sjokt, legt zijn hoofd op mijn schouder en vindt het heerlijk als hij niets anders hoeft te doen dan te genieten van de kusjes en knuffels waarmee ik hem overlaad. Dat vind ik op zich heel leuk, maar dat de depressiviteit ook te merken was in de training baarde me wel zorgen. Hij was niet vooruit te branden, liep zo sloom dat hij zelfs struikelde. Ik heb het over heel erg struikelen, met door de knieën zakken en bijna een halve koprol maken, als hij zichzelf niet nét staande had kunnen houden. Eén keer gebeurde het toen hij los mocht rennen in de longeerkraal, maar een paar dagen later ook toen ik hem aan het rijden was. Echt niet leuk, want in de kraal hield ik er een halve hartverzakking aan over en toen het gebeurde tijdens het rijden een beurs gevoel in nek en rug en hoofdpijn, omdat mijn hoofd keihard achterover klapte. Zucht!

Na een paar dagen dit gedrag en eerst aan mezelf te hebben getwijfeld (geef ik hem wel genoeg afwisseling, raakt ie afgestompt, ben ik te streng, vindt hij het niet meer leuk bij mij), had ik het niet meer en wilde naar de dierenarts rennen om hem binnenstebuiten te laten keren. Een vriendin zei me dat ik rustig moest blijven en hem eerst maar eens een vitamineshot moest geven. Waarschijnlijk duurde de winter gewoon te lang. Als dat niet hielp kon ik daarna alsnog naar de dierenarts gaan om zijn bloed te laten prikken.

Ik ben blij dat ik naar haar heb geluisterd. Achteraf bleek het namelijk niet nodig te zijn geweest en je begrijpt wat er anders –voor niets- voor leuke dierenartsfactuur mee gepaard had gegaan. Bij nader inzien was het eigenlijk logisch dat Chief zo sip en sloom was.
Ten eerste duurde het sombere weer maar voort (wie wordt er dan niet depri van?), ten tweede had het van die extreme temperatuurswisselingen (van -10 naar +12 en weer terug). Tel daarbij op dat Chief verhaart als een malle (ik hoef maar naar zijn vacht te kijken en de vlokken vallen ervan af en als Chief trilt valt er een regen aan losse haartjes van hem af). Verharen vreet altijd veel energie bij een paard, maar zo extreem als Chief het heeft heb ik bij geen enkel paard mee gemaakt (ik geef hem lijnzaad of omega olie om hem enigszins te helpen btw).
Daar komt ook nog bij dat hij zijn kiezen aan het wisselen is. Al met al (weer, verharen, kiezen wisselen) snap ik het wel; ik zou zelf ook niet meer lekker in mijn vel zitten.

De afgelopen dagen heb ik hem daarom gewoon met rust gelaten. Niet getraind, maar lekker in de paddock gezet, met hem gewandeld en veel geknuffeld en geborsteld. Omdat we volgende week les hebben van Bento Castelhano wilde ik hem gisteren toch maar wel weer gaan rijden. De les van Bento is te duur en bijzonder om er ‘koud’ in te verschijnen. Maar ik wilde in het rijden nog steeds wel de lijn van ‘hem met rust laten’ doorvoeren.

Ik heb dus mijn sporen afgedaan (die had ik een tijdje nodig), en ben Chief met een lange teugel buiten over het erf gaan instappen. We kwamen een vriendin en haar PRE (tevens Chief zijn speelvriend) tegen en we zijn met de paarden over de drafbaan (die bij ons om de springtuin ligt) gaan stappen. Iets compleet nieuws voor Chief en mij. Het maakte hem fris en al dribbelend hebben we het overleefd (ik vond het zelf ook heel spannend, de wind wapperde en er is een waterkraantje waar nu dus opwaaiend water vanaf kwam, en er lagen omgewaaide stoelen).

Daarna zijn we met de paarden in de binnenbaan gaan rijden, wat een goede oefening was om te wennen aan het feit dat er een ander paard om Chief heen aan- en langs galoppeerde. Om de dag extra leuk af te sluiten, mochten de twee paarden samen stoeien in de paddock.

Chief Quanah en Perdigon, playbuddies


Kortom ben ik de afgelopen week druk bezig geweest om Chief een aanbod van leuke en ‘anders dan andere’ dingen te doen. En het heeft geholpen want vandaag hebben we van één van mijn twee vaste instructeurs les gehad en dat ging wonderwel! We hebben een flink stuk door de baan gegaloppeerd, zonder dat Chief er na drie passen al uit viel. En we hebben best wat stukjes voorwaarts gedraafd. In deze vermoeide periode was ik tijdens het rijden vaak buiten adem van het aandrijven (terwijl er van voorwaarts amper sprake was). Chief keek vandaag weer een stuk vrolijker uit zijn ogen en leek weer het tevreden mannetje dat hij anders altijd is. Ik geloof écht dat hij uit zijn winterdip aan het raken is. Blij toe, want dan kan ik hopelijk weer meer gaan ontspannen tijdens het rijden, ipv dat ik moet bootcampen om de activiteit erin te houden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

7 + 2 =