Maandelijks archief: mei 2017

De castratie

Na de koop heb ik meteen (maar met een dubbel gevoel) een afspraak gemaakt met de kliniek om Chief te laten castreren. Ik was niet van plan hem te laten dekken en het plaatsen van een hengst is niet op elke stal even gemakkelijk.

Vandaag om 11u zou de arts komen om de klus te klaren. Ik wilde ALLES maar ook echt ALLES zelf met hem doen, dus wilde ik hem ook bijstaan tijdens de castratie. Een bloedbad hield me niet tegen. Ik wilde er zijn voor mijn kleine baby Chief Quanah en hem door de ingreep heen praten.

Uit praktische overwegingen heb ik ervoor gekozen de castratie bij de handelsstal waar ik hem had gekocht te laten doen. Ik had namelijk besloten Chief daar een tijdje langer te laten staan. Ik wilde dat het zadelmak maken nog door hen zou worden gedaan. Mijn plan was, eerst castreren, dan zadelmak maken, daarna inrijden, dan mee naar huis nemen.
Het inrijden wilde ik uiteindelijk zelf overnemen, maar pas op een moment dat ik het gevoel had dat ik het aan zou kunnen. Ik ben tenslotte geen twintig meer en heb ook geen ervaring met jonge paarden.

De castratie vanochtend is heel goed verlopen. Ik heb Chief vooraf nog even lekker laten rennen in de paddock, omdat hij daarna voorlopig niks zou mogen doen (boxrust). Toen lekker gedoucht en toen was het zover… 🙁

Hij moest naar de poetsplaats waar de dierenarts alles al had voorbereid. De klem, de schaar, handdoeken, water, de hele reutemeteut stond klaar.

Chief kreeg zijn plaatselijk verdovende prik en toen dat was ingewerkt werd de boel weg gehaald. Het was een bloederige aangelegenheid en ik heb alles gezien wat de dokter deed. Geen seconde heb ik Chief alleen gelaten, ik stond constant bij zijn hoofd om met hem te praten en knuffelen.

Na afloop was het zo’n klein lief baby paardje. Van de stoere hengst een uur ervoor was niks meer over.

 

 

Chief Quanah; kleine barokke hengst

Je begrijpt dat hem van me afzetten me niet meer lukte. Ik ben maar terug gegaan om te ontdekken of het gevoel misschien veranderd was als ik de hengst weer in het echt zou zien, maar dat was het niet. Terug zien maakte het zelfs nóg erger. Ik had het zwaar te pakken.. Die dag thuis gekomen en er volledig van overtuigd dat hij en ik “meant to be” waren, ben ik aan het mailen geslagen met de handelsstal. Ik besloot ervoor te gaan, maar alleen als hij zou worden goedgekeurd.

Een keuringsafspraak gemaakt en vandaag was het zover. Ik was doodzenuwachtig. Nog nooit had ik zoiets gedaan en al helemaal niet in mijn eentje. Maar, zoals ik al had verwacht verliep dit gesmeerd en hij werd goedgekeurd. We hebben er een klap op gegeven en hebben ‘s avonds thuis de champagne laten knallen. Deze barokke hengst was vanaf nu van mij. Zo klein, wit en ‘groen’ (letterlijk en figuurlijk, zie middelste foto hieronder) als hij was!

Er staat ons een heel avontuur te wachten, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed zal gaan. Welkom in de familie Chief Quanah! Ik zal ervoor zorgen dat je niets tekort komt, en dat je een heerlijk leven krijgt. Een leven waarin je meer dan geliefd en welkom bent.

Zomaar, naar Spaanse paarden kijken

Na een tijdje niet echt meer iets met paarden te hebben gedaan, gingen Marcel en ik vandaag naar paarden kijken bij Doma Hipica. Ik wilde graag weer die geur opsnuiven. Het is een stal met alleen maar Spaanse hengsten, dus ik begaf me op glad ijs. Maar overtuigd dat ik na de kortdurende ervaringen met Vosmaer en Firefly nooit meer een paard wilde, durfde ik er best heen te gaan.

De eigenaars waren aardige mensen die er de tijd voor namen om ons wat paarden te laten zien. Nadat ik wat paarden had gezien en geaaid en ik een eind aan ons bezoekje wilde breien, zeiden ze: “We hebben nog een hele speciale. Een nét 3-jarige hengst, een paar keer een zadel erop gehad en al eens iemand opgezeten, maar verder nog helemaal groen. Hij is echt heel bijzonder. Wil je die ook nog even zien voor je weg gaat?” Ik dacht, nou als die zo speciaal is, haal er maar uit, ik ben nu toch hier! Dus daar kwam de man met een barokke hengst. Wat een hals! Een witte met een zilveren gloed over zijn vacht en grijze vlekken. En een hóófd! Nouuuuu, wat een boevenkop!

eerste ontmoeting

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik zie hem nóg parmantig aan komen lopen toen hij werd voorgeleid. Hoe hij me uitdagend aan keek… Ik vond hem meteen helemaal het einde. Ik was op slag verliefd!

Lees verder